Soğuk Algınlığı Uyku Getirir Mi?
Bir Genç Yetişkinin Gözünden…
—
Soğuk ve Sessiz Bir Akşam
Kayseri’nin soğuk kış akşamları, beni her zaman bir şekilde içine çeker. Havanın sertliği, sokaklardaki sessizlik ve evin içinde yaşadığım yalnızlık… Hepsi bir araya geldiğinde, sanki bir şeyler eksikmiş gibi hissediyorum. 25 yaşındayım, ama bazen sanki 10 yaşındaki bir çocuk gibi, bu şehirde kaybolmuş gibiyim. Havanın soğumasıyla birlikte içimdeki boşluk da büyüyor.
Bir sabah, hiç beklemediğim bir şekilde boğazımda bir kaşıntı hissettim. Ne zaman başladığını anlayamadım. Başlangıçta bir şey yokmuş gibi davranmaya çalıştım. Sonra yavaşça burnum tıkandı. Birkaç saat içinde boğazım daha da kötüleşti ve vücudumun her köşesi sanki bir buz kütlesine dönüşüyordu. Soğuk algınlığı, geceyi gerçekten zor hale getirecekti.
Ama insanın vücudu o kadar garip ki. Zihnimde kaybolmuş hisler, bedeni tanımlanamaz bir yorgunlukla birleştiğinde, bir anda uykuya çekiliyorum. Hangi duyguyu daha çok hissettiğimi bilemedim: Üzgün müydüm, yoksa bir tür huzura mı erdim?
—
Bedenim ve Ruhum Arasında Geçen Savaş
Soğuk algınlığının etkisiyle yorgunluk daha da belirginleşti. Gözlerim ağrıyordu, ama başımda bir duygu vardı. Bir tür “zihinsel bulanıklık” mı desem, yoksa sadece vücudumun pes etmesi mi? O anlarda, hayatımda hiç hissetmediğim kadar gerçek bir boşluk hissettim. Belki de soğuk algınlığı gerçekten uyku getiriyor muydu? Herkesin bildiği bir şeydi: İnsan hasta olduğunda daha çok uyur. Ama bu uyku, bedenin ihtiyaç duyduğu dinlenmeden mi, yoksa bir tür kaçıştan mı kaynaklanıyordu?
İçimde bir yerde, bir kaçış arzusunun kökleri vardı. Geçen hafta sonu annemle konuşurken söylediklerim tekrar aklıma geldi: “Bazen insanlar, bir şeylerden kaçmak için hastalanmak isterler.” O an sadece gülümsedi ama sonra ben de bu sözü düşündüm. Çünkü geriye dönüp bakınca, hastalığım bana bir kaçış sağlıyordu. İnsanlar bir şeylerden kaçmak için hasta olurlar mı? O an bunu derinlemesine düşündüm.
—
Derin Uykuya Yolculuk
Soğuk algınlığım daha da ilerledikçe, vücudum sanki kendini terk etti. Kafamı yastığa koyduğumda, kaslarımın gevşemesi ve vücudumun sakinleşmesiyle birden uyumaya başladım. Ama bu uyku… Beni sadece dinlendiren bir uyku değildi. Sanki bilinçli bir uykuydu, bir şeylerden kaçmak için değil, bir şeyleri kabul etmek için uyudum. Uyudum, çünkü bedenim buna zorlanıyordu. Ruhum ise, geriye dönüp bakacak gücü bulamıyordu.
Hastalık, bir yandan beni uyuşturuyor, diğer yandan da hayata dair anlık farkındalıklar yaratıyordu. Kendimle baş başa kalmıştım. Uyandığımda ilk düşündüğüm şey, soğuk algınlığının aslında bana bir şey öğretip öğretmediğiydi. Zihnimdeki karmaşa ve bedendeki boşluk, bana bazı gerçekleri hatırlatıyordu. Hangi duyguyu daha çok hissettiğimi bilmiyorum, ama belki de bu hastalık beni hayatımda önemli olan şeylere daha yakınlaştırmıştı.
—
Uykunun Gücü ve Duygusal Yük
Bir süre sonra, soğuk algınlığım yavaşça azalmaya başladı. Bedenim hafifledi ama zihnim hâlâ uykunun etkisi altındaydı. Uykusuzluk insanın ruhunu acıtır, ama fazla uyku da bazen gereksiz bir çıkmaz sokaktır. Soğuk algınlığına bağlı uykunun tam olarak ne olduğunu bilmemekle birlikte, bir şey netti: Beni uzun bir süre uyutmayı başarmıştı.
Sonra bir sabah, tekrar kendimi hissettim. Ancak bu kez hissettiğim şey, sadece fiziksel iyileşme değil, aynı zamanda içsel bir rahatlamaydı. Uykunun gücünü anladım. Hem bedensel hem de duygusal bir iyileşme süreciydi. Soğuk algınlığı, uyumamı sağladı, ama o uyku da bana başka bir bakış açısı kazandırdı.
—
Sonuç: Uyku, Bir İyileşme Aracı mı?
Soğuk algınlığı gerçekten de uyku getirir mi? Bence evet. Hem de sadece bedensel olarak değil, zihinsel olarak da. Uykunun içindeki her an, bir tür boşluk, bir tür kaçış duygusudur. Ama aynı zamanda iyileşme, hem bedeni hem de ruhu dinlendirme sürecidir. Hastalık, bedeni zorlasa da, uyku sayesinde bir anlamda zihnimiz, dünyaya karşı daha dirençli hale gelir.
Kayseri’nin kış akşamlarında bazen çok yalnız hissediyorum ama bugün, soğuk algınlığına yakalanıp uyuduğumda, bir şekilde yaşamın benden bir şeyler almak yerine, bana çok şey kattığını fark ettim. Uykunun gücüne, soğuk algınlığının getirdiği bu zorlu sürece rağmen, içimde bir yerlerde bir umut vardı. Belki de bu uyku, bana biraz da olsa hayata daha farklı bakmayı öğretmişti.
Bazen uyumak, sadece dinlenmek değil, bir tür kendini yeniden keşfetmek demek. Bunu o gece uyandığımda fark ettim ve şimdi daha net biliyorum: Uyku, gerçekten de iyileştirici bir güç. Soğuk algınlığının kendisi de, belki de bu uykuyu daha derinlemesine hissetmemi sağlamıştı.